czwartek, 30 stycznia 2014

I ROZDZIAŁ

Obudziła się,przetarła ręką po białej kołdrze i delikatnie przesunęła ją w stronę ust.Po chwili uświadomiła sobie,że to co teraz widzi będzie zauważała przez jeszcze jakiś nieokreślony czas,.Ania przełożyła nogi w stronę okna i powoli poprawiając koszulę nocną z łaciatą krową wstała z łóżka.
-Witam,Aniu mama jeszcze nie przyszła jak się dzisiaj spało ?-zapytała ze szczerym uśmiechem pielęgniarka która opiekowała się jej salą i jeszcze czterema na tym piętrze
-Dobrze,a u pani wszystko w porządku ??
-Tak,urodził mi się wnuk,taki mały szkrab przedwczoraj,ale widziałam go pomimo tego,że wczoraj już miałam dyżur-odpowiedziała z zachwytem kobieta,która gdzieś pomimo wyraźnego wyrazu twarzy skrywała uśmiech,że choć jedna osoba zapyta się jej co się u niej dzieje a dzięki temu nawet ze względu tylko na nią ma ochotę budzić się codziennie i iść do pracy.
Gdy kobieta obdarowująca ją uśmiechem wyszła,założyła kudłate łapcie,które kolor przypominał wściekły róż podobny do barszczu czerwonego i podeszła do okna.Przez szybę zobaczyła delikatnie spadające płatki śniegu które przypominały jej kawałki waty,wyrzucanej przez kogoś gdzieś z dachu największego budynku w mieście.
Lecz od myśli raczej za bardzo przemyślonej przyszłości oderwał ją dźwięk dzwonka wózka pchanego przez kucharkę w szpitalnej kuchni,gdzie przygotowywane zawsze były posiłki.
-Masz, dziś kuchnia pięciogwiazdkowa serwuje pyszny,wczorajszy ser super domową szynkę babuni z TESCO i liść sałaty nadgryziony przez obślizgłego małego ślimaka a do tego 2 kromki białego pieczywa i szklanka herbaty-która i tak mi najbardziej smakuje-powiedziała z dołującym uśmiechem na twarzy Kamila, sąsiadka z łózka obok,
-Dzięki,wiem że zawsze mogę na ciebie liczyć,ty zawsze potrafisz podnieść mnie na duchu!-odpowiedziała z uśniechem dziewczyna
-Taa zawsze, tylko ty potrafisz opowiadać tak smieszne jedyne w swoim rodzaju kawały-powiedziała Kamila śmiejąc się,podsunęła ksiązkę z czarno-białą okładką pod stolik Ani.
-Znowu kobieto,ty codziennie masz inną ksiązkę jak ty to czytasz ??
Dziewczyna nie uzyskała odpowiedzi jedynie widziała dziewczynę objadającą się kanapka z żółtym serem.
_________________________________________________________________________________
to tylko wstęp będą jeszcze 2 rozdziały pewnie dodam coś jutro 

wtorek, 21 stycznia 2014

Heh nawet nie wiem jak to nazwać może wam się spodoba .... EWELINA TYM RAZEM DLA CIEBIE :*



‘No to kiedy się spotykamy ??? ’ –Ujrzała te słowa Nadia i od razu ruszyła do czarnej klawiatury z czarnymi, nieco  już przetartymi klawiszami. A na jej pulpicie od razu ukazały się szybko przeplatające litery „Jutro, jest weekend więc spotkajmy się właśnie wtedy ale teraz mama mnie woła więc sory,
Pa :*”-Nadia od  razu ruszyła do jasnego salonu i z dumą maszerowała koło kanapy:
-Dobra, dobra siadaj  córa film się zaczyna a ty jak już chyba zauważyłaś to przezroczysta nie jesteś ??­
-Ok. Mamo ! Mogę zadać ci pytanie ale powiedz, że się zgodzisz –obiecaj mi to –powiedziała z niepewnością Nadia
-Dlaczego mam się zgadzać jak nie wiem nawet o co chodzi ??-odpowiedziała oschle mama wpatrzona w nowe historie aktorów w jej ulubionym serialu
-No a więc słuchaj chciala bym jechać jutro z Martyną do miasta, ale dojedziemy sobie na busa rowerem, więc nic nam się nie stanie a zresztą Martyna dokładnie zna Łowicz więc raczej nie zginiemy!  -odparła z zastanowieniem dziewczyna choć na jej twarzy było widać lekki uśmiech, a policzki oblane rumieńcami ozdabiał nowy krem,który dostała na mikołajki  od koleżanki
-Co chcesz jechać do Łowicza sama ?-zapytała z bulwersem mama wstając z wygodnego miejsca siedzenia,choć było widać po jej twarzy,że nie była zadowolona z tego powodu
-Nie,nie sama wiesz,że z Martyną a z nią mogę czuć się w miarę bezpieczna
-I to mnie pociesza,uważam że pomimo tego roztrzepania i tak jest rozsądna ale nie wiem muszę to uzgodnić z ojcem  jak przyjdzie z pracy-spojrzała mama na Nadię a w jej oczach zauważyć można było delikatność i troskę o dobro córki jak gdyby były one wydostane gdzieś z głębiny serca.
 Dziewczyna spoglądała  co chwilę na mamę, która już spoczęła na czerwonej,obitej skórą kanapie, wreszcie zdecydowała się na powrót do pokoju. Ruszyła w stronę korytarza cicho praktycznie bez szelestu aby od czasu do czasu słuchać było otarcie się wełnianych butów o ciemnobrązowe panele.Nadia otworzyła szerokie rozsuwane drzwi z zamazanymi szkłami po środku,które dzieliły korytarz z jej ogromnym pokojem.Wzięła z regału na książki nowo co zakupiona powieść,siadając założyła nogę na nogę i otworzyła grubą książkę.Uwielbiała czytać i mogła by to robić cały dzień, zapominając nawet o posiłkach, ale przez ostatni czas nie mogła by na pewno zapomnieć o pisaniu z Piotrkiem.
Obudziła się,zerknęła na zegarek i pędem pobiegła do łazienki.Wychodząc zauważyła mamę popijającą resztki gorącej kawy,które pozostały w porcelanowej filiżance,pędem podeszła do niej i zapytała 
-No i ?????-przedłużając jak tylko można ostatnią literę 
-Ustaliliśmy z ojcem , że możesz  jechać,ponieważ uważamy że jesteś już duża i w miarę odpowiedzialna...
Mama jeszcze coś mówiła o bezpiecznym poruszaniu się po większych miastach,ale Nadię nie zbyt to interesowała dalsza wypowiedz mamy dla niej liczył  się tylko wstęp
 Raptownie wybiegła z kuchni i ruszyła w stronę pokoju,gdzie wyszperała z szafki swoje najlepsze ciuchy i zaczęła je powoli zakładać.

________________________________________________________________________________

 -Dobra teraz twoja kolej rzucaj -powiedziała z entuzjazmem Nadia,a z jej zachowania można bylo wywnioskować,że nie może się nacieszyć każdą chwilą spędzoną z Piotrkiem nawet tą na głupim rzucaniem kuli by zbić jakieś głupie pachołki, co wcześniej wydawało jej się na tyle bezsensowne jak latanie mężczyzn na piłką co powszechnie nazywane jest piłką nożną.Piotrek rzucił kulą spojrzał z uśmiechem na dziewczynę i powiedział :
-Mam pomysł pójdźmy na pizzę -zgadzasz się ????-zapytał z zainteresowaniem
-Spoko nie ma sprawy,szczerze to trochę zgłodniałam 
-Ja też i znam genialną pizzerię z najlepszymi daniami-powiedział,wziął Nadię za rękę i trzymał aż do miejsca,gdzie mieli zjeść wspólny,pierwszy posiłek
-A więc jaką zamawiamy??podsunął jej pod nos kartę z pizzami co inni nazywają MENU
- Capricossa może być Duża??-zapytała z niepewnością Nadia ,przygryzając dolną wargę
-Pewnie,moja ulubiona-uśmiechnął się i wskazał na okrągły stolik z czterema krzesłami
-Usiądź a ja pójdę złożyć zamówienie-po czym wysunął krzesło najbliżej ściany,gdzie miała usiąść i odszedł w kierunku kasy
"Boże, o czym ja mam z nim gadać przez Internet to było jakieś prostsze i osiągało poziom nawet banalny,dziwię się,że jeszcze nie uciekł rozmowa wcale nam się nie klei,z resztą pewnie on też był trochę zaszokowany w końcu zdjęcie,które mu wysłałam trochę różniło się od rzeczywistości,na nim sliczna dziewczyna z lekko rozwianymi włosami na czarno-białej fotografii a tu niespodzianka brzydal z prostymi włosami przypominające sznurki,niebieskie oczy które wydawały się i tak najlepsze a na dodatek dwa pieprzyki koło prawego ucha" -myśli jej zdawały się dołować ją jeszcze bardziej i gdyby nie zauważyła jak nadchodzi spełnienie jej ideału najprędzej rozpłakała by się i uciekła
-Już jestem sorki,że tak długo mnie nie było ale była duża kolejka 
-Przecież nic się nie stało wiem jak to jest sama czasami mam ich dosyć -powiedziała a na jej twzrzy pojawił się nie zbyt entuzjastyczny uśmiech
-Wiesz-zaczął niepewnie -Jestes najpiękniejszą dziewczyną jaką mógłbym sobie wymarzyć 
-Przestań,ja chyba żartujesz to ty jestes super-odpowiedziała a gdzieś w głębi serca od razu zrobiło jej się lżej
Cały czas ktoś wchodził i wychodził,ale młodym wcale to nie przeszkadzało,choć apetyt narastał u kazdego z nich.
-Proszę bardzo pizza duża Capricossa dla państwa-powiedziała niczym z marszu kelnerka a na jej twarzy pojawił się urzędowy uśmiech
-Dziękujemy-powiedzieli równo obydwoje po czym wybuchneli smiechem,po czym zaczęli się rozkoszować nowym smakiem    
- To naprawdę najlepsza pizza jaką kiedykolwiek jadłam -zaczęła
-A nie mówiłem-Nadia przyzwyczaiła się,że na jego twarzy cały czas widnieje uśmiech nawet gdy je pizze 
-Dlaczego nie jesz? Nie jesteś głodna ???-zapytał Piotrek spoglądając na 2 pozostałe kawałki pizzy które,leżały talerzu u dziewczyny
-Nie, wiesz co jakoś nie mam ochoty-powiedziała Nadia choć najchętniej zjadłaby całą swoją porcję i być może nawet skusiła by się na dokładkę ale nie chciała wyjść na pierwszym spotkaniu na jakąś nie "nażartą"osobę ,za którą trzeba się wstydzić,więc trzeba ją trzymać gdzieś w odizolowaniu od ludzi cywilizowanych
-W takim razie mogę kawałek twojej ??
-NO pewnie !-uśmiechała się fałszywym uśmiechem,którym obdarowywała ludzi w niezręcznej sytuacji
Nadia patrzyła jak każdy kęs tej pizzy która miała należeć do niej wędruje w jego ustach i za każdym razem miała ochotę mu go wyrwać i zacząć krzyczeć ;"TO MOJE ZOSTAW TO !" ale czasami potrafiła się pohamować i właśnie to teraz zrobiła.Gdy skończyły się już dla niej te męczarnie postanowiła,że pójdzie do drogerii, a jemu bedzie kazala iść po jakieś picie i tak też się stało.Przebiegła przez pasy i weszła do sklepu z kosmetykami.Ruszyła po koszyk i nie patrząc się na nikogo zaczęła za regałem z farbami i szamponetkami do włosów pożerać suchą bułkę która uchowała się jeszcze ze sniadania,oglądając przy okazji lakiery do paznokci i zostawiając po każdym kroku mnóstwo okruchów.Nadia nawet nie zauważyła,że podchodzi do niej ekspedientka,która od pewnego czasu obserwowała ją na monitorze przy kasie
-Ekhehehe- chrząknęła bardzo przepraszam,że przeszkadzam pani,ale chciałabym panią poinformować,że na terenie sieci naszych sklepów nie można spożywać żadnego typu pokarmu w innym przypadku jesteśmy zmuszeni wezwać policję za łamanie regulaminu naszej drogerii-powiedziała blondi eksedientka
-Jeszcze tego mi było trzeba -powiedziała po cichu Nadia 
-Nie bardzo przepraszam juz wychodzę!
sSzybko schowała bułkę do torby i zamykając drzwi od Sklepu Loli ujrzała Piotrka.Cała zakłopotana ruszyła w jego stronę lecz czuła jak na jej twarzy pojawia się rumieniec przypominający kolorem burak czerwony.
___________________________________________
U nareszcie koniec ze specjalną dedykacją dla EWELINY mojej ukochanej przyjaciółki,która pewnie sporo czekała POZDRO :* 





niedziela, 12 stycznia 2014

Rozdział II

"-Wiesz lubię uprawiać sport,oglądać wszelakiego typu mecze ale przez ostatni czas mój sport ogranicza się do klikania na myszce  i ustawiania nowej stronie o sporcie na facebooku jeżeli w ogóle można to nazwać jakiegoś rodzaju sportu (...)"
-No i co ?? Czytając to jesteś zadowolona ? Spełnia on twoje wszelkie kryteria ??- wręcz wykrzyczała na Natalię -jej najlepsza przyjaciółka Karolina
-Nie wrzeszcz tak głucha nie jestem-odpowiedziała ze spokojem Natalia i sięgnęła po talerzyk z pokrojonymi cieniutko w paseczki marchewkami
-No kochana spodziewałam się po tobie czegoś zupełnie innego ?
-Kogoś Karola kogoś -uśmiechnęła się i zaczęła chrupać kolejną marchewkę
-Tak,ale przypominam ci, że tak nie dawno twój ideał był całkiem inny: brunet,wysoki,oczy ciemnobrązowe-powiedziała z  satysfakcją Karolina
-Wiem,ale ideały się zmieniają,z tobą tez tak będzie poznasz swojego księcia z bajki,który w ogóle nie będzie przypominał twojego ideału,wiesz powiem ci, że wysoki blondyn ale z niebieskimi oczami tez spełnia moje oczekiwnia
-Nie podoba mi się ten pomysł nie mogłabyś poszukać kogoś z twojego otoczenia jesteś śliczna,mądra a Filip przecież on jest wspaniały
-Dzięki ,ale nie uważam,że z nim sędzić bym mogła chociaż 2 miesiące swojego życia,tak poza tym jest zapatrzonym w siebie egoistą
-Tak to na pewno nikogo sobie nie znajdziesz i nikt nie będzie spełniać  twoich wielkich wymagań nawet ten twój ANTOŚ
-Wiesz miałam ci pokazać zdjęcia ale widzę, że to nie ma sensu myślałam że mnie bedziesz wspierać pogadamy,pożartujemy ale jak nie to spoko pogadamy jak ochłoniesz.
Natalia wstała ze skórzanej długiej kanapy ,wzięła kolorową torbę na ramię i zaczęła zbliżać się w stronę drzwi.Działo to się bardzo szybko lecz Natalii czas dłużył się jakby maiła do pokonania maraton a nie krótki korytarz,ale doczekała się i usłyszała od Karoliny ciche słowa:
-Zaczekaj to nie miało tak zabrzmieć
-A jak powiedz jak to miało niby zabrzmieć wiesz ja się tobie zwierzam z ważnych spraw być może będzie to trwało nie dłużej niż tydzięń a może trwać do końca życia -to może być częścią mojego życia  którą chcę się dzielić z Tobą a ty tak na to reagujesz widzę że nasza dzisiejsza rozmowa nie ma sensu
-Jezu, Natalka zaczekaj zachowujesz się jak księżniczka z bajki gdzie wszyscy żyją długo i szczęśliwie a tak w ogóle nie jest i nie wierzę, żeby w ogóle tak było.Pamiętasz jak pisałam  z tym Damianem pamiętasz to ???
Natalia przypomniała sobie o Damianie,z którym Karolina umówiła się przez Internet,spotykali się online przez pół roku w końcu spotkali się w rzeczywistości zabrał ją na

czwartek, 9 stycznia 2014

Dagmara Specjalnie Dla Ciebie Nigdy Więcej :* cz. 2 nastąpi :

Ujrzała jego pociągłą twarz i stwierdziła,że to musi być ten jedyny,ten na którego czekała od początku życia i jeżeli się z nią nie zwiąże do końca zycia będzie nieszczęśliwie zakochana.A więc jeżeli mówimy o nieszczęsliwie zakochanych i zdesperowanych nastolatkach odbić może się to na ich psychice do końca zycia, a jeśli nie to chociaż na jakiś dłuższy czas.Pomimo tego,że go w ogóle nie znała chciała by ją przytulił powiedział miłe słowo i od razu może jeszcze zostali przyjaciółmi.Na szczeście tak się nie stało ,chociaż może i na nieszczęscie a przynajmniej dla niej,ale przez to wspaniałe zauroczenie mogła zyskać dużo wrogów, zreszta podobał on się nie tylko niej i nie tylko na nią nawet nie chciał spojrzeć,ale miała nadzieję że wszystko i tak ułoży się po jej myśli.wreszcie nadszedł ten długo oczekiwany pierwszy dzień szkoły w nowym zupełnie wczesniej nie znanym.Postanowiła ubrać się jak najlepiej tylko pofrafiła i znalazła w szafie.załorzyłą śliczną kaszmirową bluzeczkę w kolorze błękitnego turkusu,nowe spodnie wprost w dopiero co otwartego butiku z markową odzieżą."NO DOBRA TO MOŻE BYĆ JEDEN Z NAJSZCZĘŚLIWSZYCH DNI W MOIM ŻYCIU POZNAM SWOJĄ MIŁOŚĆ I BĘDZIE PIĘKNIE JAK W BAJCE " Mysli jej było słychac nawet na korytarzu.Nie zjadła naszykowanych przez mamę kanapek które leżały na kwadratowym talerzyku,który należał do ulubionej zastawy mamy.Założyła na zgrabne,delikatne nóżki baleriny i popędziła na przystanek.Wszkole było dobrze można powiedzieć wręcz bardzo dobrze poznała nowe koleżanki,ładnych choc nie do końca mądrych chłopców,lecz nie ujrzała Mateusza(chłopaka przez którego nie mogła spokojnie spać, który pojawiał się w tym śnie "idealnym").Na przerwie siedziały wraz z Dianą na schodach przy dużym okratowanym oknie.. Nie mówiły sobie nic konkretnego,nic co zainteresowało by osobę z poza ich otoczenia,paplały coś o wakacjach,ciuchach,ubraniach z markowych sklepów w którym czasami się ubierały,lecz cos odwróciło ich uwagę na parking pod gimnazjum zajechał nowy,elegancki,biały Jaguar czy jakoś tak ale dobrze nie zdążyły looknąć na nazwę, zauważyły jedynie przystojnego młodego" mężczyznę" ,w żółtych rurkach i jeansowej,widnej koszuli.Przed wejściem wyczyścił nowo co zakupione Nike i pędem wbiegł po schodach na których siedziały zwinięte jakby jakieś kolorowe kłębki nici.
Słyszały jedynie straszne krzyki z góry a między innymi wyłoniło się z nich słowa ,na które Justyna szczególnie zwróciła uwagę:
-No siema stary ,kopę lat !
-Siemka kopę, kopę 2 miesiące -usmiechnął się a na jego świeżo opalonej twarzy  było widać dołki,które co chwila się zwiększały
-Ej widzieliście te nową ,jaka ona jest zajebista a ponoc ma chodzić razem z nami do klasy mmm... normalnie 2 dni i będzie moja -powiedział jeden nie najbrzydszy chłopak ale Justyna nie była pewna czy jej się podoba
Myśli od razu skierowąły się jej do swojego wyglądu, w końcu uważała że byłą ładna więc inni też powinni uważać tak jak ona,w końcu dobra samoocena to podstawa a reszta sama przyjdzie -to było jej motto i wedlug niego zawsze się kierowała nawet w tych sprawach najwazniejszych.
wreszcie zadzwonił długi,skrzeczący dzwonek wszyscy uczniowie rozeszli  się pod swoje klasy ,a więc i ona poszła na górę pod salę fizyczno-chemiczą.
-Wiem chłopaki ,wiem jak ma na imię ta landryneczka- powiedział najgrubszy chłopak,którego imienia jeszcze dobrze nie znała
-Cieszy nas to landryneczko,ale teraz wejdź już do klasy Nowak-powiedział nauczyciel i otworzył drzwi
Najgrubszy zawstydził się jak burak i cały czerwony wszedł do klasy.
Tak przebiegła cała lekcja chemii i nikt jakoś specjalnie się jeszcze nie wczuwał,az nareszcie zadzwonił dzwonek bo nikt juz nie mógł wysłuchiwać kawalów nauczyciela,które wcale nie były śmieszne